Şehit Düştüğü Tarih: 23 Nisan 1993
Şehit Düştüğü Yer: İstanbul Maltepe Doğduğu Yer: Erzincan
Mezar Yeri: Gazi Mezarlığı, İstanbul Mezar Yeri: Yenibosna Mezarlığı, İstanbul
Devrimci Sol’un örnek SDB komutanlarından, örgütlenmede yetenekli yöneticilerinden İbrahim Yalçın, 23 Nisan’da Maltepe’de kuşatıldığı üste direnerek şehit düştü.
Erzincanlı yoksul bir ailenin çocuğu olan İbrahim Yalçın, Devrimci Sol’un örnek SDB komutanlarından biriydi. 1990 atılım sürecine kadar hem askeri faaliyetlerde hem de mahalli alan örgütlenmesinde görev alan İbrahim Yalçın, atılımla beraber ilk SDB örgütlenmesinde görev aldı. Kısa bir süre sonra SDB komutanı olan İbo, tutsak düştüğü 7 Şubat 1991 gününe kadar görevlerini başarıyla sürdürdü.
O süreçte askeri faaliyetlerin örgütleyicisi, planlayıcısı ve uygulayıcısı olarak Niyazi Aydın’ın, Cavit Özkaya’nın öğrencisi olan İbrahim Yalçın’ın bütün her şeyi mücadele ve yoldaşları oldu. Öyle ki, olanaksızlıklarla boğuşulan atılım döneminde, ev tutmaya para yokken İbo ailesinden çevresinden aldığı eşyaları satarak geliyor, ev tutmak için para bulunmuş oluyor. Ama evde eşya yok. İbo bir tur daha atıyor, bu sefer eşyaları alıp geliyor.
O hep esprili, hazırcevap, sabırsız ama inatçı, çabuk sinirlenen ama insanlarımızı kırmamaya dikkat eden, düşmanını iyi tanıyan bizim İbo’dur.
İbo’yu kontrgerilla da iyi tanıyordu. İbo’yu şubede tanıyamayan işkenceciler, İbrahim Yalçın tutuklanıp hapishaneye geldikten sonra hep hayıflanmışlardır. Bu durumu içlerine hiç sindirememişlerdir. Adını Devrimci Sol imzalı kontra bildirilerinde yayınlayarak hareketimize saldırırken, İbo’yu hedef almışlardır. Tutsak edilen çoğu yoldaşımızla “Cezaevi kapısında vuracağız onu” diye haber yollayan işkencecilere, özgürlük eylemiyle cevap veriyordu. Şubat 1993’te Sağmalcılar Hapishanesi’nden özgürlük eylemiyle mücadeleye koştu.
İbrahim Yalçın, tereddütsüz girdiği kavgayı onurlu bir şekilde noktaladı. O darbe olayında tavrını sıcak mücadeleye koşarak, Devrimci Sol’u ve önderliğini pratikte sahiplenerek somut olarak ortaya koydu. Her türlü olumsuzluğa, kaosa, teslimiyete ve yılgınlığa karşı net tavır aldı.
(İbrahim Yalçın’ın yukarıdaki özgeçmişi, Mücadele dergisinin 1 Mayıs 1993 tarihli 44. Sayısında yayınlanmıştır.)
Yoldaşları Yakınları İbrahim Yalçın’ı Anlatıyor: Bir Yoldaşı Anlatıyor:
Özgür Bir Vatanı İbrahim Yalçınlar Yaratacak!
Devrimci Solculuk, Parti-Cephelilik bir yaşam biçimidir. Oturmasıyla, kalkmasıyla, coşkusu ve kararlılığıyla, cüretiyle, gelenekleriyle; halka, devrime, sosyalizme olan sarsılmaz inancıyla bir bütündür. Şehitlerimizin çatışmalarda, zindanlarda, işkence tezgahlarında başeğmez tavırlarıyla yarattığı yüce değerlerin toplamıdır. Parti-Cephemizle biz bir aileyiz. Bu aile ortak bir ruhun adıdır. Bu ruhun mayası şehitlerimizin kanıyla yoğrulmuştur. İbrahim Yalçın bu mayanın insanıdır. O Devrimci Sol’un örnek SDB komutanlarından biridir. İbo, 1990 atılım sürecine hem askeri faaliyetlerde hem de mahalli alan örgütlenmesinde görev yapmıştır. Çok geçmeden SDB komutanı olan İbo, tutsak düştüğü 7 Şubat 1991 yılına kadar görevini başarıyla sürdürmüştür. İbo birçok askeri eylemlerin örgütleyicisi, planlayıcısı ve uygulayıcısıdır. O, Niyazi Aydın’ın, Cavit Özkaya’nın öğrencisidir. Onlardan çok şey öğrenmiştir. Onların kendisine verdiği değeri, harcadıkları emeği kutsal bilmiş, onları örnek almış, güvenlerini boşa çıkarmamıştır.
İbo onurludur, gururludur, vefalıdır. Bu nedenle onlara layık olmuş, onların umutlarını, isteklerini savaşarak büyütmüştür. İbo için Devrimci Sol her şeyin önünde, her şeyden değerli, kutsaldır. İbo’yu yoldaşlarına verdiği değer, onlara olan sevgisi, yoldaşlarını kırmamaya büyük önem veren, dikkat gösteren davranışlarıyla tanırız. İbo düşmanını da dostunu da çok iyi tanır. İşkencecilerin, cellatların uykularını kaçırmıştır. Onların uykularında korkulu rüya olmuştur. Düşman İbo’yu iyi tanır. İyi tanıdıkları için korkuları büyüktür. Cellatlar işkencehanelerinde dahi teslim alamamış ve İbo’nun iradesi karşısında yenik düşmüşlerdir.
İbo gibi bir SDB komutanının firarıyla işkencecilerin rahatı kaçmıştı. Korkuları daha çok büyümüştür. Haftalarca TV’lerden, burjuva gazetelerinden boy boy resimleri yayınlandı. Her ilin karakoluna resimleri asıldı. İstanbul’da karşımıza çıkan her duvarda onun afişe edilmiş resimlerini gördük. Resimlerinin altında “vur emriyle aranıyor” diye yazmıştı düşman. Özellikle İstanbul polisinin elinde İbo’nun resimleri vardı. Her yerde onu arıyorlardı. Ama o en çok arandığı, en çok düşmana korku saldığı kavga şehri İstanbul’daydı. İbo için her yer mücadele alanıydı. O hiç kuşkusuz hareketinin insana ihtiyaç duyduğu yerde olmak istedi ve öyle oldu.
İbo’yu hapishanede birlikte kaldığı yoldaşları çok iyi tanır. Yoldaşlarıyla yaptığı konuşmalarda, düşmana nasıl darbeler vurulur, nasıl eylem yapılır en iyi nasıl halkımızın çektiği acıların, yoksulluğun, ezilmişliğin, sömürünün bütün katliamların hesabını soracağını anlatır. Eylem planlarıyla yatar, eylem planlarıyla kalkar. Hayalleri büyüktür. Düşmana olan kininin, nefretinin sınırı yoktur. İbo gün gün düşmana olan kinini, intikam duygularını büyütürken aynı ruhu yoldaşlarına da taşır ve bununla da mutlu olurdu. İbo için mutluluk, bir yaz sabahında ansızın yolda yürüyen bir işkencecinin karşısına dikilip, silahın tetiğinden parmağını çekmeden şarjördeki mermileri beynine boşaltmaktır.
İbo için mutluluk, bir ananın çocuğunu okşamasına izin vermeyen, bir babanın demir parmaklıklar arkasındaki oğlu için döktüğü gözyaşlarına neden olan; bir çocuğu için en güzel yarınlar yaratmasına engel olan; katledilmiş yoldaşlarının hesabını sormak için günün ilk aydınlığından, gecenin son karanlığına kadar darbeler vurmaktı. O yoldaşlarıyla bunları paylaşırken mutlu oluyor, içi içine sığmıyor. O bir Devrimci Solcu’ydu, Devrimci Sol ruhunu en iyi şekilde yaşatarak, yoldaşlarına taşımanın mutluluğunu yaşardı. İbo’nun mutluluğu şimdi yüzlerce İbo’ların kavga türkülerinde, silah tarakalarında ve mücadelemizin yükseldiği her yerdedir.
