Tarihimizden
Yüksel Direnişi’nin İçinden…
Uzun uzun anlatmak isterim son 10 günü mümkün mü değil elbette. Ama belli başlı şeyleri anlatmak istiyorum. Bir tarihin içindeyiz, yazılıyor tarih ve yaşıyoruz.
Ne çok insanın umudu oldu Nuriye ve Semih. Ne çok insan, onlar için kaygılanıyor artık.
Halka mal oldular, insanlar bir merhaba demek için sıraya giriyor. Özellikle onların alana geldiği saatlerde alan tıklım tıklım, alanda adım atacak yer yok. Nuriye bir ara rahatsızlanmıştı ve alana tekerlekli sandalyeyle getiriliyordu. Etrafında milletvekilleri… Nuriye’nin yüzü gülmüyor, önünde onca kamera, basın. Semih hemen arkasında yürüyor. Göz göze geliyoruz tebessüm ediyor ama belli ki. Alana ayakta girmek istiyor ama mümkün değil o gün için. Bir ara Semih arkada kalıyor ve hemen telaşla Semih diyor; yanıma gel. Semih hemen yanı başına geliyor ve el ele tutuşuyorlar.
Gülüyor Nuriye’nin yüzü birden. Nasıl güzeller nasıl güveniyorlar birbirine. O günden sonra hasta değil direnişteyiz- yasta değil direnişteyiz sloganını ürettiler. Ve alana mümkün olduğunca ayakta girmeye çalıştılar.
Garip hissediyoruz kendimizi diyorlardı, sanki sirkteymiş gibi oturuyoruz, insanlar etrafımızda gözlerimize bakıyor. Evet insanların umudu sizde o sebeple gözlerinizin içine içine bakıyorlar.
Direniş ne kadar çok değiştirdi hayatlarını, duruşlarını, yaklaşımlarını. Esra nasıl cevap veriyor sürece, nasıl kaygılı ama bir şeyler yapmak için sürekli hareket halinde. Sevgilerinin doruğundalar, görmemek mümkün değil.
Sevdiğinin kararının sonuna kadar arkasında, açlık grevinde geç kaldık diye üzülüyor, biz daha önce başlamalıydık diyor.
Sultan anne, dışarıda oğlunun kararının arkasında. Ses veriyor direnişine, her geçen gün söylemleri politikleşiyor.
Ev baskının ardından oğlunun montunu giyip alana çıkmış, yanında Esra’nın annesi oğlu da, kızı da gözaltında, kaygılı, öfkeli…
Anıtın önünde oğlumun yeri burası ben de buradayım diyor. Sabaha kadar oturuyor anıtın önünde, zor yolladık dinlenmesi için ki zaten Esra çıktıktan sonra birlikte açlık grevi kararı alıyorlar. Ve alana saldırı olacağını bile bile çıkıyor meydana O da alınıyor gözaltına.
Bu süreçte yiğit kadınlarımız var, her saldırıya cevap veren arkadaşlarımız. Alana saldırıları püskürtmek için ekip ekip çıkıyorduk. Gece ateş yakmayı bahane etmişlerdi. Ateşe saldırı ardından gözaltı… Sürekli ardından başka ekip. Bir gece 9 ekip çıkardık ikişer kişiden sabaha kadar saldırı olsa sabah 10.00’a kadar çıkacak ekip vardı.
Tabi çıkınca ateş yakmak lazım ama kovamız, odunumuz yok. Bir kafe o gece bizi içeri aldı, hava yağmurlu yoksa hep birlikte duramaz belki o kadar koordine olamazdık. Kendi aramızda ateş yakma meselesini konuşuyoruz. Derken kafede yaşlı bir amca beni kenara çekti, ben size kova bulurum dedi.Gecenin 01.00′ i bu saatte nereden bulacaksınız dedim, bulurum dedi. Ama odunumuzda yok dedim tamam deyip ayrıldı. 20 dakika sonra elinde iki teneke ve odunla çıkıp geldi.
O gece polis ilk ekibi gözaltına aldı, ikinci ekipten bir arkadaşı aldı, diğerini kalkanla alandan uzaklaştırdı.
Sonra çıkıp ateş yakan ekibin ateşine saldırıp, kalkanlarla alandan uzaklaştırmaya çalıştı. O ekipteki arkadaşlar polisin peşi sıra alana döndü, 5 dk sonra tekrar ateş yaktılar. Polis 30 dk sonra alanı terk etti. Tabi bitti mi saldırılar hayır ama o gün püskürtüldü.