Par par parlardı gözlerin
Gecenin karanlığını yırtıp aydınlatan
Yıldızların en güzel haliydi umutların
Atardı kalbin özgür vatan diye
Soluk alışlarından halk duyulurdu
Şimdi toprağın koynuna
bir karanfil gibi düşen
Sıla’ya mı hasret olur günler
Anlatın şimdi bana
Düşen bir karanfil
Nasıl bir karanfile dönüşür
Eğer ki
Gülen bir çift göz
Yalan söylemiyorsa bakışlarında
Sahtelik akmıyorsa her bir tarafından
Değil bin karanfil
Milyonlarca karanfile dönüşür
Ülkemde ve dünyada…
Ne ilk ne de son duyduğum şehitlik haberi
olduğunu biliyorum. Bu kahrolası düzeni yıkıp,
yerle yeksan etmedikçe, en ağır bedelleri ödemeye
devam edeceğiz.
“En” üst düzey yöneticilerimizden birisi diye
verdi gece haberler senin katledilişini. Sanki üst
düzey yöneticilerimizin katledilmesi meşruymuş
gibi. Hepsinin ağzından salyalar saçılıyor etrafa.
“En” üst düzey yönetici bir yoldaşımız mısın
bilemem ama yaşı ve bedeni küçük, dev yürekli
bir yoldaşımızsın.
Zalimlerin karşısında her zaman haklılığın
ve meşruluğunla direnen, baş eğmeyenlerimizdensin.
Ölüm mangaları karşısında Dev-Genç’imizin
tarihine yaraşır şekilde davrandığına eminiz.
Dev-Genç’lilik ayrı bir yere sahiptir. Liseli
Dev-Genç’li olmak ise bambaşka bir duygu, bir
misyondur.
Nasıl ki kurtuluş savaşında okullarını bırakıp
topluca vatan savunmasına giden liselilerimiz
varsa, sen de vatanımız ve halkımızın kurtuluşu
için koştun kavgaya.
Senin yüreğin bir silahtır.
Senin gülüşünden saçılan ışıltı, tarakaların
daha fazla vuruyor düşmanı.
Teslim alınamayan bedenine kurşunlar sıkıyor
alçaklar. 18 yaşında küçücük bir bedeni teslim
alamıyorlar. Zaten onların da istediği bedenimiz
değil ki.
Dev-Genç’liliğinden vazgeç diyorlar. VAZGEÇMEM
diyorsun.
“Ellerini kaldır, yere yat” diyorlar. Hadi
oradan alçaklar, cesaretiniz varsa gelin, diyorsun.
Gelenek devam ediyor-edecek.
Al kanın karıştı vatan topraklarımıza. Daha
önce de tahmin ettiğin gibi bedenini kaçırdılar
bizden. Sana söz verdiğim gibi barikat olamadım
önlerinde. Gelebilmemin koşulu yoktu. Senin
de Gazi’nin sokaklarında gezdirmemizi istediğin
zaman sana kızıyordum. “Sıranı bekle. Abilerine,
ablalarına çelme takıp öne fırlama” diye verdiğin
cevap dün gibi hatırımda “… Dev-Genç’liler hep
en önde olurmuş. Biz de öyle olmak zorundayız.
Şehitliğin, öne fırlamanın yaşı yok ki.”