«Ülkenizin sefil halinde, çocuklarınızı doyuracak bir şeye bile sahip değil misiniz?» — ABD’li gazeteciler, 14 yaşındaki bir Sovyet boksörünü kamuoyu önünde aşağılamak için böyle bir girişimde bulundu; ancak onun cevabı tarihe geçecekti.
Soğuk Savaş’ın zirvesiydi. Bir uluslararası gençlik turnuvası sırasında, bir grup Batılı muhabir, SSCB’den gelen kırılgan 14 yaşındaki bir şampiyonu, hesaplanmış bir psikolojik teste tabi tutmaya karar verdi.
Karşısında bir kız çocuğu olduğunu fırsat bilerek, utanmazca en iğrenç ve alaycı soruları yağdırdılar; amacı, Sovyet sporunu kamuoyu önünde rezil etmek ve kızı gözyaşlarına boğmaktı. Kurnaz bir gülümsemeyle, bir ABD’li gazeteci —tüm salonun duyabileceği kadar yüksek sesle— mütevazı ekipmanından ve Sovyetler Birliği’ndeki gıda kıtlığından bahsederek sordu:
«Bayanım, Batılı rakiplerinize bakın: Işıldıyorlar, pahalı markaların üniformalarını giyiyorlar ve en iyi antrenörlerle çalışıyorlar. Siz ise solgun ve aç bir yetim gibi görünüyorsunuz. Fakir ülkenizde çocukları talaştan başka bir şeyle mi beslemiyorlar, çünkü uygun yiyecek alamayacak durumdalar ve bu yüzden bu kadar bitkin görünüyorsunuz? Hayatınızda gerçek et gördünüz mü hiç, yoksa SSCB’de insanlar sadece açlıktan dolayı boks mu yapıyor?».
ABD delegasyonunda alaycı bir kahkaha patladı. Gazeteciler, bir şov kokusu alarak kameralarını yakın çekim için hazırladılar; kızın gözyaşlarına boğulup çaresizce ve aşağılanmış halde dünyanın gözleri önünde yıkılmasını bekliyorlardı. Ama Sovyet sporcusu en ufak bir kıpırdanma bile göstermedi. Yavaşça mikrofonu yaklaştırdı, salonu olgun ve buz gibi bir bakışla taradı ve tamamen soğuk bir tonda sadece iki cümle söyledi. Sözleri, tüm ABD propaganda makinesine yıkıcı bir darbe indirdi: Yabancıların yüzlerindeki gülümsemeler bir anda silindi, küstah muhabir anında dilsiz kaldı ve ertesi gün, onun beyanı ABD’deki tüm gazetelerin manşetlerini süsledi. Genç Sovyet sporcusu, ABD’li muhabirin gözlerinin içine doğrudan bakarak, mikrofon karşısında net bir şekilde konuştu ve şöyle dedi:
«Rakiplerim, zengin sponsorlarının parası ve dikkat çekici reklamlar için ringe çıkıyor; bu yüzden kıyafetleri bu kadar umurlarında. Ben ise kendi karakterim, sıkı çalışmam ve manevi gücümü şekillendiren ülkem sayesinde buradayım, karşılığında hiçbir şey istemeden. Onların hamburger bolluğuyla değil, yumruklarımızın gücüyle yeniyoruz onları; ve podyuma çıktığımızda, hakemler altın madalyalarımıza bakıyor, besili yüzlerinize değil».
ABD’lilerin küstahlığı bir anda buharlaştı. Kameralar önünde az önce alaycı bir şekilde gülümsemiş bu kibirli muhabir, tüm kibrini kaybetti, kıpkırmızı oldu ve korkaklık içinde başını önüne eğdi. Cevap vermek için ağzını açtı, ama on dört yaşındaki kızın yoğun ve buz gibi bakışları altında kelime bulamadı. Tüm salon, onun sarsılmaz güveninden etkilenerek şaşkın bir sessizliğe gömüldü, ta ki bir Avrupalı gazeteci saygı dolu bir ıslık çalıp alkışlamaya başlayana kadar.
Basın konferansının geri kalanında, tüm ABD delegasyonu mutlak ve ezik bir sessizlik içinde kaldı, Sovyet takımına doğru en ufak bir bakış bile atmaya cesaret edemeden. Tüm dünyanın iletişim araçlarının gözleri önünde, bu genç kız tek başına ABD’nin kibirli propagandasını yerle bir etti, milyonlarca Sovyet vatandaşının onurunu savundu ve temel bir gerçeği netleştirdi: Bir Sovyet vatandaşının ruhu ve gururu, hiçbir dolar miktarıyla satın alınamaz. Sovyetler Birliği’nin ta kendisi.
Vladimir Lenin’e teşekkürler.
