
Tarihimizden
“Kahraman Asker” Hasan Yaptığı İşkenceleri Devrimcilerin Karşısında Savunamadı:
Er Hasan Ayağa Kalk!
Kalk Kalk Sen,
Er Hasan Ayağa Kalkkk!
Devrimci tutsaklara işkence yapan askerlerin kendi aralarındaki konuşmalarına tanık olan ve bu işkencecileri teşhis eden bir avukat ise;
“Er Hasan Ayağa Kalk…
Kalk Kalk Sen. Er Hasan Ayağa
Kalk… Hadi, anlat şimdi nasıl işkence yaptığınızı. Bu adam az önce övünerek anlatıyordu yaptığı işkenceleri. Hadi, yine anlat… Yaptığınız işkencelerin hesapsız kalacağını mı sanıyorsunuz!..” diyerek işkenceci askeri teşhir etti.
Ne olduğunu bile anlayamayan işkenceci asker ise suçluluk psikolojisiyle ayağa kalktı.
Bütün gözler işkenceciye çevrilmiş, yüzündeki korkuyu izliyordu. Az önce tutsaklara saldıran, yaptığı işkenceyle övünen kendisi değildi. “Kahraman Mehmetçik” devrimcilerin karşısında küçülmüş, üniformasının içinde kaybolmuştu adeta.
Halkın avukatları, devrimcileri savunmanın onuru ve meşruluğuyla işkencecilerden hesap soruyordu.
Düzen sınırlarına hapsolmayan, demokrasicilik oyunlarını bozan halkın avukatları için, devrimcileri savunmanın yeri ve sınırı yoktu. Faşizmin mahkemelerinde
adaletsizliklere karşı adil olmayı, hesap sormayı öğretiyordu.
Direnmenin onuru, mazlumların ahıydı hesap soran. Devrimcileri savunmanın, işkenceci katillere karşı halkların haklı mücadelesinin yanında olmanın inancıydı hesap soran.
Suçlu ayağa kalk! Kalktı ayağa
işkenceci Er Hasan!
Şaşkınlığını üzerinden atan Mahkeme Başkanı, ayağa kalkan Er Hasan’a dönerek “Kalkma oğlum, niye kalkıyorsun? Otur yerine!” diyerek çaresizce uyarıyordu.
Mahkeme başkanı; işkencecilerden hesap soran halkın avukatlarına “şov yapmayın” diyerek sözünü kesmeye çalışıyor, susmayan avukatları mahkemeden atmakla tehdit ediyordu.
İşkenceyi ve işkenceciyi savunan mahkeme başkanı, halkın avukatlarının tepkisi karşısında “ben bir şey görmedim” diyerek kendini savunmaya çalışsa da tutunacak bir dalı yoktu.
İki irade çarpışıyordu mahkeme salonunda; bir yanda işkenceci katiller öte yanda devrimciler. Bir yanda faşizmin adaleti öte yanda devrimci adalet.. Devrimci irade üstünlüğü ele geçirmişti.
İşkenceci Er Hasan’ı dışarı çıkardı komutanları. Üç gün boyunca bir daha da tutsaklara yönelik bir saldırıda bulunmaya cesaret edemediler.
Devrimci adalet galip geldi; faşizmin saldırılarına boyun eğilmedi, Er Hasan
nezdinde işkenceciler teşhir edildi.
Koskoca Halk Meclisi
Üç gün boyunca süren mahkemelerde devrimci mücadelenin meşruluğu savunuluyordu. Devrimciler, bir kez daha yargılanan değil yargılayan olma geleneğini sürdürdüler.
Faşizmin temsilcileri haksızdı, gayri-meşru idi. Halk için mücadele eden, bedelleri göze alan, uyuşturucuya, yozlaşmaya karşı mücadele eden, halkı birleştiren, örgütleyen devrimciler aylardır hukuksuzca hapishanede tutuluyorlardı.
Devrimcilerin haklılığı ve meşruluğu, halk düşmanlarının hukuksuzluğu ve gayrı-meşruluğu şu diyaloglardan da anlaşılacaktır:
“Kırmızı Karakol’a Gidin; Onlar Çözer”
Savunmalar sırasında Halk Meclisi çalışanlarından tutuksuz yargılanan biri,
11 yıldır uyuşturucu içtiğini devrimcilerle tanıştıktan sonra uyuşturucu kullanmayı bıraktığını, bunu da devrimciler sayesinde başardığını söyledi.
Tutuksuz yargılanan bu kişi “Halk Meclisi sorumlusu” olmakla suçlanıyordu.
Bu suçlamaya “Koskoca Halk Meclisi benim gibi bir adama mı kalmış” diyerek cevap veren Halk Meclisi çalışanının verdiği bu ifade üzerine Savcı “Halk Meclisini tarif ederken “koskoca Halk Meclisi” diyerek neyi kastediyorsun? Bu mecliste kimleri tanıyorsun, niye böyle dedin?” diye sordu.
Bunun üzerine “Valla hakim bey eskiden bizim yolumuz, suyumuz, elektriğimiz yoktu hepsini bu Halk Meclisi yaptı. Onun için dedim.” diyen Halk Meclisi çalışanına Savcı tekrar “Bir şey olduğunda neden devletin yetkili kurumlarına değil de Halk Meclisine gidiyorsunuz” diye sordu.
“Karakola gidenlere de ‘biz çözemeyiz, şu aşağıda kırmızı karakol var, oraya gidin. Onlar çözerler’ deyip karakoldakiler bizi Halk Meclisine yönlendiriyorlardı” diye anlatıyordu tutuksuz sanık. Halkın kendi meşru örgütlenmelerini savunmaları karşısında çaresizdi faşizmin yargısı. Halkın örgütlenmesinden, kendi kendini yönetmesinden korkuyorlardı.
Çaresizlik içinde, psikolojik üstünlüğü kaybeden Mahkeme başkanı “delil”leri saymaya devam ediyor: “Molotoflar oldu mu şişelere doldu mu? Sabancının beynine mermi yollamışlar…” diye devam ederek mahallelilerin söylediği marşı bir kez de kendisi okuyarak ve yine defalarca “sen umudun adı DHKP-C demişşin, doğru mu? şeklinde sorular sorarak DHKP-C propagandası yapmaya başlamıştı. Devrimci tutsaklar ise mahkeme heyetinin düştüğü durumdan bir hayli memnun kalmışlardı.
Tutsaklar, savunmaların tamamında mahalleyi, mahalledeki polisin halka düşmanlığını, katliamcı yüzünü örnekler vererek anlattılar. Uyuşturucuya karşı, çetelere karşı, IŞID’e karşı, yozlaşmaya karşı tüm Gazi halkının birlikte hareket ettiğini söylediler. Gazi’nin devrimci bir mahalle olduğunu, onun için devletin saldırdığını söylediler.
Faşizmin saldırılarına karşı direnmenin hak olduğunu, örgütlenmenin meşru olduğunu savunan 11 devrimci tahliye oldu.
