
Tarihimizden
Siz Bizi Bitiremezsiniz Çünkü Biz Halkız…”
1996 Ölüm Orucu direnişinde şehit düşen İlginç Özkeskin yoldaşımızın kardeşiydi İnanç Özkeskin. TAYAD’lıydı ve TAYAD’lı olmaktan gurur duyar, büyük bir coşkuyla anlatırdı yaptıkları faaliyetleri.
Bir TAYAD’lı olarak dergi dağıtım faaliyetlerini şöyle anlatıyordu İnanç: “… Biz TAYADLI’lar olarak dergi dağıtımına hep eğlenerek, şakalar yaparak çıkıyoruz. Birbirimizle sürekli diyalog halinde dergi dağıtıyoruz. Dergilerimizi bitirdiğimizde ufak kutlamalar yapıyoruz, bazen de oturup bir şeyler içerek sohbetler ediyoruz.
Bizim bu halimizi görünce bize ‘TAYADLI’lar kadar neşeli ve çoşkulu bir grup görmedik, bu kadar güzel bir grupla dergi dağıtırım’ diyenler oldu.”
Yaşı ellinin üzerindeydi ama tarih kadar delikanlı olanlardandı İnanç.
Yüreği ve bilinci daima gençti. Çünkü devrimciydi.
İktisat Fakültesi mezunuydu, uzun yıllar muhasebecilik yapmıştı. Bir çocuğu vardı. İşinden emekli olmuştu ama asla “eski tüfek” olmayı yakıştırmadı kendisine. Köşesine çekilip lafazanlık yapanlar vardır, onlardan olmadı. Mücadelenin yükünü çeken genç kadrolar hakkında atıp tutarak ahkam kesenlerden olmadı asla. Tam aksine genç kadrolarla birlikte omuz omuza çalışmaktan mutlu olurdu, onlardan öğrenir ve öğretirdi.
Yeri geldi Ankara’ya yürüdü omuz omuza, yeri geldi birlikte açlık grevi yaptı. İnanç, “ben eskiyim, ben bilirim” yaklaşımı içinde olmayı kendisine yakıştırmazdı.
TAYAD ailesinin emekçilerinden birisi olarak sıra neferiydi. Şöyle diyordu: “… Her birimiz devrimci olmadan düzen saflarındaydık ve çalışıyorduk. Ben örneğin
muhasebeciydim. Mücadele içine girdikçe devrimcileri ve mücadelenin niçin verildigini kavradıkça mücadelemizi ve halkı tanıdıkça öğrendik ve devrim mücadelesini sahiplendik. Ben devrimci olmadan önce halktan kopuktum.”
Sonrasında ise kendisini şöye tanımlar
İnanç: “… Devrim, üstün insanların değil, savaş içinde kendini geliştiren, eğiten ve öğrenen, kararlı ve iradeli, düşmanıyla uzlaşmayan halktan insanların eseridir.
Devrimi üstün insanlar yapmaz, halk yapar. Ben de halktan biriyim.”
İnanç bir TAYAD’lı olarak devrimcilik yapıyordu.
Neden devrimcilik yaptığına, yapılması gerektiğine ilişkin İnanç’ın şu sözleri bir cevaptır: “… Ülkemizde en ufak bir demokratik hakkını arayanlara azgınca saldırıldığı, evine gelen polislere galoş giy dediği için katledildiği, sokaklarda insanların kurşunlanarak katledildiği koşullarda devrimcilik yapmak, ahlak ve vicdan meselesidir ve zorunluluktur.”
Böyle bir ülkede devrimcilik yapmaktır onurlu kalmanın yolu. Umudun ve onurun başka bir yolu yoktur. Bunu biliyordu İnanç. Çünkü düzenin ne olduğunu görmüş, düzen içindeki ilişkilerin nasıl olduğunu yaşamıştı.
Gözlerini kapatabilir miydi yaşananlara. Hayır olamazdı…
“… Halkımıza yapılan zulme, katliamlara, işkencelere karşı, yine yatağa aç giren, sokaklarda kalan birçok çocuk varken direnmemek, savaşmamak namussuzluktur. Bizim namusumuz verdiğimiz sözümüzdür. Yoldaşlarımıza, halkımıza ve vatanımıza verdiğimiz devrim sözümüzdür.”
İnanç, ülkemizin ve halkımızın maruz bırakıldığı kanlı gerçeğe gözlerini kapatıp “bana ne” diyerek köşesine çekilmeyi kendisine yakıştırmadı.
Bir adım öne çıktı. Evine gelen polislere “galoş giy” dediği için katledilen Dilekler’e, sokaklarda kurşanlanan halktan insanlarımızın gerçeğine gözlerini kapatmadığı için
devrimcilik yapıyordu. Ve eli kanlı faşist katiller, onu bir gece vakti ailesinin evinde, anne babasının gözlerinin önünde katlettiler.
İnanç’ı katlederek inancımızı döktükleri kanda boğacaklarını zanneden soysuzlar yanılıyorlar. Biz bir gider bin gelenleriz. İnançlar’ımızdan dökülen kanımız inancımızı daha bir kızıllaştırır, öfkemizi daha bir keskinleştirir.
Bakın ne diyordu İnanç: “… Siz bizi bitiremezsiniz çünkü biz halkız, ama siz örgütlenen ve savaşan halklarımızdan nasıl kurtulacaksınız acaba.”
Eli kanlı halk düşmanları hesap vermekten kurtulamazlar. İnanç’ı katletmelerinin de hesabını verecekler.
Halktan insanların döktükleri her damla kanın hesabını vermekten kurtulamayacaklar.
7’den 70’e örgütlenen halkın kudretli elleri yakalarına yapışacaktır.
Bu kadar zulmün, adaletsizliğin, haksızlığın hesabının sorulacak olması tarihin ve hayatın kanunudur.
Kendi yazdıkları kanunların, kendi yaptıkları saray sığınaklarının, parayla çalıştırdıkları cellatların kendilerine koruma sağlayacağını düşünenler fena yanılıyorlar.
İnanç’ın ifadesiyle söylersek; “… Bütün bu bağırış çağırışları aslında korkularından. Çok korkuyorlar, bir gün döktükleri halkın kanının hesabının sorulacağını biliyorlar. Yaptıkları katliamların yanlarına kar kalmayacağını biliyorlar, bize düşen bu hesap sorma gününü yakınlaştırmak.
“Bir TAYAD’lı olarak birçok şehidimizin uğurlanmasında görev alan İnanç’ın bu sözleri, tarihsel gerçeğin ifadesidir. Eli kanlı halk düşmanlarının, halktan korkusu her geçen gün büyüyor ve işte bu korkuyla, halka karşı topyekün savaş açmış durumdalar. Yediden yetmişe hakkını isteyen herkese saldırıyor, copluyor, işkence yapıyor ve katlediyorlar. Ailesinin evinde, anne babasının gözlerinin önünde İnanç’ı da katlettiler.
İnanç’ı katleden faşizmin soysuz cellatlarına, onun sözleriyle karşılık veriyoruz: “… Siz bizi bitiremezsiniz çünkü biz halkız, ama siz örgütlenen ve savaşan halklarımızdan nasıl kurtulacaksınız acaba…”
